Туморот расте Ристе чека помогнете му денес!

Кога ми кажаа дека имам рак ми се стемна пред очи....

„Готово е.“ Искрено, тоа ми помина низ глава кога ја слушнав дијагнозата. Првите 24 до 48 часа ми се како во магла. А јас сум татко на два сина.Едно утро, дома, за првпат плукнав крв. Веднаш ме обзеде лошо чувство и страв. По испитувањата и повеќе од еден месец на пулмологија, ми кажаа дека имам РАК на десното белодробно крило. Тоа беа најлошите денови во мојот живот.

Почнав со терапии. Туморот се намали и ми рекоа дека сум подготвен за операција. Отидов во приватна болница со надеж дека ќе го отстранат. Но кога ме отворија, ми беше кажано дека ТУМОРОТ веќе бил двојно поголем од првиот наод. Хирургот видел и дека дел од него е залепен за голем крвен сад до срцето. Неговите зборови се уште ми одѕвонуваат: „Кога го видов тоа, неможев да се нафатам да го чистам и те затворив.“ Буквално ме отворија и ме затворија. Операцијата не можеше да го отстрани туморот. Надежта дека лекувањето ќе заврши тука, во Македонија, ми се урна.

Јас сум Ристе Бојкоски. Работам како професор по гитара во ИПС Скопје и веќе 20 години водам своја школа за гитара. Предавам и воспитувам млади гитаристи. Со учениците организиравме по два концерта годишно. Последниот морав да го откажам. Се уште одам на часови кога можам, но има денови кога болеста едноставно не ми дозволува. Кога пешачам, брзо се заморувам.Имам два сина. Постариот знае се и многу тешко му паѓа. Токму кога му треба поддршка од татко му, јас не можам да му помогнам како порано. Помалиот се уште мисли дека имам пневмонија. Од него ја криеме вистината.

Во Турција ми препорачаа хемотерапија и зрачење, а лекарите велат дека лекувањето треба да започне без одлагање. Сакам да ја искористам таа можност, но трошоците се непосилни за мене. Затоа ви се обраќам со молба: помогнете ми да го започнам лекувањето што поскоро. Донирајте колку што можете. Ако не сте во можност, ве молам споделете ја мојата приказна. Секоја помош ми значи во оваа борба.

Сакам да бидам покрај моите синови. Сакам повторно да застанам пред учениците со гитара во раце и да го одржиме концертот што моравме да го откажеме.
Од срце ви благодарам за помошта, молитвите и поддршката.