Секој чекор кон надеж е за Марија

Како е да сакаш само да си играш со сестра ти… а секој нејзин чекор да биде борба?

Како е да ја чекаш пред врата додека ги врзува патиките со болка, а ти да се правиш дека не забележуваш, само за да не ја повредиш уште повеќе?

Ние сме Гордана и Симона. Сестрите на Марија.
И ова не е приказна што ја читаме — ова е животот што го живееме.

Од кога знаеме за себе, болниците ни се втор дом. Ходниците, мирисот на лекарства, чекањето пред ординации — сето тоа ни е познато како детска игра. Само што не е игра. Нашата сестра Марија има само 12 години, а зад себе веќе има повеќе операции и болка отколку што некое дете би требало да доживее за цел живот.

Ние ја гледаме секој ден. Ја гледаме како се труди да стане, како се подготвува психички пред да направи чекор, како ги стега забите за да не заплаче. И во тие моменти срцето ни се кине, а истовремено сме горди — затоа што таа не се предава. Таа е посилна од сите нас.

Марија не сака ништо повеќе од тоа да биде како другите деца. Да оди со нас на училиште без страв дека ќе падне. Да излезе со другарките без некој постојано да ја држи за рака. Да трча, да се смее, да се умори од игра, а не од болка. А ние… ние сакаме само да си играме со сестра ни без да броиме чекори и без да се плашиме дали ќе ја издржи уште еден ден.

Рехабилитацијата е тежок пат. Денови полни со солзи, умор и разочарување. Денови кога се прашуваме зошто токму таа, зошто токму нашата сестра. Но и денови кога мал напредок значи цел свет. Кога еден мал чекор е победа.

Нашите родители до сега правеа сè што можат. Сè. Но оваа борба веќе не можеме сами. И затоа, ние — не како деца, туку како сестри — ве молиме од срце. Помогнете ѝ на Марија да продолжи со физикалните терапии. Помогнете ѝ да има шанса за детство.

Марија го заслужува тоа. Таа го заслужува животот без постојана болка. Заслужува да трча со нас, да се радува со нас, а не да гледа од страна како животот минува.Помогнете ни да и го олесниме патот.
Заедно можеме да ѝ подариме нешто поголемо од чекори — можеме да ѝ подариме надеж.