Полицаецот Стефан преживеа тешка несреќа - денес сонува повторно да го прегрне својот син

Нашиот син ги направи своите први чекори, а татко му ги виде само на видео, од болничкиот кревет.

Мојот сопруг Стефан има само 32 години. Веќе четири месеци не може да ги движи ни рацете ни нозете, не може сам ни да седне. Но најмногу го боли тоа што не може да го гушне нашето малечко момче. Постојано ме прашува: „Дали ќе можам пак да си го гушнам детето? Дали ќе можам да го земам во раце?“ Специјализирана клиника во странство е подготвена да го прими, но ние сами не можеме да платиме.

Кого и да прашате каков е Стефан, ќе ви каже едно. Голем другар. Грижлив сопруг, посветен татко, полицаец, човек со срце како планина, кој секогаш бил покрај другите. Имавме среќен живот и толку многу планови за иднината со нашиот син.

На 26 јуни Стефан работеше со апарат за заварување кога го удри струја и падна од околу три метри. При падот си ги скрши вратните пршлени и го повреди 'рбетниот мозок. Следуваше итна операција. Не успеав да го видам пред неа. Го видов дури кога го изнесоа од операционата сала. Лекарите му даваа само еден процент шанса да преживее, а наредните 21 ден не можеше да дише сам. 26 јуни беше најтешкиот ден во мојот живот. Оттогаш, веќе четири месеци, мојот живот е во ходникот на болницата.

Денес Стефан е свесен, зборува и повторно дише сам, со повремена поддршка со кислород. Разбира сè, но рацете и нозете сè уште не го слушаат. На почетокот се држеше посилно, но со секој месец му е сè потешко.

Нашиот син има само 18 месеци. Прооде додека татко му лежеше во болница. Тргна и во градинка, а татко му не беше покрај него. Се радува секој пат кога ќе го види татко си на слика. А Стефан пропушта моменти од детството на својот син што никогаш нема да се повторат.

Се обративме до десет болници и само една потврди дека може да го преземе неговото лекување. Таму најпрво ќе работат на неговото дишење, а потоа ќе помине тримесечна специјализирана рехабилитација за повредата на 'рбетниот мозок. Никој не ни ветува чудо, но таму Стефан ќе има можност да се бори за секое подобрување. Собравме колку што можевме, но сумата е непосилна за нас.

За болката во душата нема лек. Мојата најголема желба е еден ден повторно да го видам Стефан со нашиот син во прегратките. Да бидат заедно додека нашиот син расте и го открива светот.

Ве молам, донирајте ако можете. Ако не можете, споделете ја нашата приказна. Помогнете ни да продолжиме да се бориме за оваа можност.