Подадете рака за чекорите на Ѓорѓи

За некого е мал чекор… а за мене би бил доказ дека моето дете победува. За мојот Ѓорѓи, чекор е цел свет.

Јас сум неговата мајка. И секое утро се будам со истата мисла – како да му помогнам, а да знам дека сама не можам. Нема потешка болка од тоа да го држиш своето дете во раце и да знаеш дека би дала сè за да му биде полесно, а немаш моќ да ја тргнеш болката.

Ѓорѓи има само пет години. Кога имаше неполни четири месеци, помина низ тешка операција. Од тој ден, нашето детство не личи на детство. Моето дете не може да ја држи главичката исправено, не зборува, не оди. Не може ништо само. Целосно е зависен од мене. Од моите раце. Од мојата сила. Од мојата издржливост.

Го хранам. Го носам. Го смирувам кога ќе заплаче. Го гледам во очи и се прашувам што чувствува, што сака да ми каже, а не може. Понекогаш, кога ќе се насмевне, срцето ми се крши уште повеќе – затоа што знам колку малку му треба, а колку многу му е одземено.Но мојот син е борец. И јас сум должна да бидам борец со него.

Во Белград ни дадоа надеж. Ни кажаа дека постојат интензивни физикални терапии кои можат да му помогнат. Шанса да напредува. Шанса еден ден да ја држи главичката сам. Да ми се насмее со глас. Да го изговори својот прв збор. Да го направи својот прв чекор.

Можеби за некого тоа звучи како мал напредок. За мене тоа би било чудо.Јас како мајка давам сè што имам. И повеќе од тоа. Но овие третмани се над нашите можности. И најтешкото нешто што морам да го направам е да побарам помош.

Ве молам, помогнете ми да му дадам шанса на мојот син. Секој денар е надеж. Секој ваш придонес е чекор поблиску до подобар живот за Ѓорѓи. Не барам невозможни работи. Барам можност моето дете да има детство.

За Ѓорѓи.
За неговите први зборови.
За неговиот прв чекор.
За една мајка која сака само едно – да го види својот син среќен.