Ajshe, nëna e tri vajzave, lufton me kancerin e pankreasit

Ju kam rritur dhe ju kam bërë tri vajza shumë të mira, nuk kam me ju lënë keq. Duhet të bëheni të forta.“ Këtë na e tha mami në ditët më të vështira.

Mami, Ajshe Ferati, është 63 vjeçe dhe ka kancer të pankreasit të përhapur në kocka. Prej dy muajsh është e shtrirë, nuk ecën pa ndihmë dhe mezi flet nga lodhja. Mjekët në vendin tonë na thanë ta dërgojmë në shtëpi dhe të mos e mundojmë. Në Gjermani mjekët kanë një plan për të, por ne vetë nuk mund ta paguajmë.

Unë jam Arjeta, njëra nga tri vajzat e Ajshes.

Sot mami është ditën e njëmbëdhjetë në spitalin Acıbadem. Mjekët po ia trajtojnë një infeksion të rëndë të gjakut dhe me infuzione e transfuzione po ia kthejnë fuqinë. Në fillim nuk rrinte ulur as pesë minuta. Tani të paktën rri ulur kur ha. E shoh të lodhur, nervoze, pa vullnet, e ajo kurrë nuk ka qenë e tillë.

Para sëmundjes mami ishte një grua e pandalshme. Punonte tetë orë në ditë, e kur kthehej, hanim drekë bashkë dhe tregonim si e kishim kaluar ditën. Në mbrëmje pinim çaj dhe shikonim seriale. Ajo ishte gëzimi i shtëpisë sonë.

Në janar 2026 biopsia në Prishtinë tregoi adenokarcinom duktal të pankreasit. Në shkurt skanimi në Stamboll tregoi se kanceri kishte arritur në nyjet limfatike dhe në kocka. Para dy muajsh iu mblodh ujë në bark dhe në mushkëri, dhe që atëherë nuk ngrihet. Atëherë na thanë se nuk ka më asgjë për të bërë. Nuk deshëm ta besojmë. Unë as sot nuk e besoj. Kam ende shumë nevojë për përqafimin e saj dhe nuk mund ta mendoj nesërmen pa të. Në shtator gjaku i saj u analizua në Qendrën Imuno-Onkologjike në Këln. Gjetën mutacionin KRAS G12C. Mjekët atje përgatitën një trajtim në tri faza, me vaksinë nga qelizat e saj dhe viroterapi me hipertermi. Kur ia treguam, vetëm na shikoi, me më shumë shpresë në sy se sa i kishim parë me muaj. Që atëherë çdo ditë na pyet a ka diçka të re për ilaçin dhe për vaksinën.

Për ne kjo është dera e parë që u hap pasi na thanë ta dërgojmë në shtëpi. Pa trajtimin na mbetet vetëm ajo që na thanë atëherë: ta dërgojmë në shtëpi dhe të presim. Çdo fazë në Këln paguhet paraprakisht, dhe ne i kemi shpenzuar të gjitha kursimet. Në ditët e mira mami na thoshte: „Kur ju kam juve, gjithçka e kaloj.“ Tani nuk flet shumë. E di që me vete pyet a do t’i realizojë më dëshirat e saj. Detin e do pafundësisht.

Më së shumti më frikëson mendimi se mund të mos ia dalim për shkak të shpenzimeve. Forcë më jep besimi se dikush do të na hapë një rrugë. Dhuroni për mamin. Nëse nuk mundeni, shpërndajeni fushatën e saj.