Две мали деца го чекаат тато Дејан а интервенцијата не чека.

На 12 јуни, кога првпат го носеа Дејан на операција, ми рече само: „Чувај ми ги децата.“ Оттогаш поминаа четири месеци, а мојот сопруг се уште се бори. Пред еден месец му вградија стент во затнатата вена на црниот дроб, но осум дена подоцна лекарите ни кажаа дека крвта низ него тече исклучително слабо и дека веројатно се затнал. Стомакот му се полни со течност, а сега има голем излив и околу левото белодробно крило. Лекарите велат дека му треба нова интервенција, а ние немаме со што да ја платиме.

Дејан е возач на автобус во ЈСП Скопје. Отсекогаш ми бил десна рака: вреден, упорен, трпелив и грижлив сопруг и татко. Тринаесет години се боревме да добиеме деца. Јас во еден момент се откажав, но Дејан не. Благодарение на неговата упорност, денес ги имаме нашите две сонца, син од пет и ќеркичка од четири години.Тој секогаш беше тука за нив. Ги облекуваше, ги бањаше, ги носеше во градинка и на тренинг. Кога јас бев на 24-часовно дежурство во клиниката каде што работам како медицинска сестра, тој се грижеше за сè. Сега е повеќе во болница отколку дома. Децата постојано го бараат и непрестајно ми велат да одам да го земам. Го познаваат толку добро што ги забележаа промените кај него по двете операции.

Се започна со воспаленија на панкреасот што се враќаа повторно и повторно. Лекарите открија дека вените што ја носат крвта до црниот дроб се целосно затнати со тромб. Затоа притисокот расте, а течноста се собира во стомакот. Дејан живее со постојана болка. Имаше денови кога стомакот му беше толку подуен и тврд што го болеше на секој допир. На 5 октомври, во ургентниот центар, од стомакот му извадија два литри течност, и тоа не беше првпат. Во септември му ја отворија затнатата вена и му поставија стент, но течноста продолжи да се собира, а на контролата лекарите видоа дека стентот не работи како што треба.

Сега лекарите во Скопје предлагаат нова интервенција, TIPS. Тоа е шант во црниот дроб што треба да го намали притисокот и да овозможи на крвта да тече. Без неа, притисокот ќе остане висок, течноста ќе продолжи да се собира, а Дејан ќе остане во истиот круг на болници и болки, далеку од своите деца. Досега дадовме се што имавме за неговото лекување и повеќе немаме од каде.

Последниве месеци се кошмар за мене. Сама сум со двете деца. Мајка ми ми помага, но едвај функционирам, бидејќи многу од секојдневните работи ги правеше Дејан. Кога ќе легнам навечер, се молам и се прашувам што ќе се случи ако останам сама. Што ќе прават нашите долгоочекувани деца без својот татко? Му ветив дека ќе ги чувам нашите деца. Но нивниот татко не можам да го зачувам сама.

Ве молам, донирајте колку што можете. Ако не можете, споделете ја оваа молба. Можеби токму преку вас ќе стигне до некој што може да помогне. Од срце ви благодарам за секоја подадена рака.