Бахар и Абаз молат за светлина во очите 🙏

Понекогаш навечер ги гледам додека спијат и се прашувам… дали е ова последната година кога ќе можат јасно да го видат моето лице.

Јас сум мајка на Бахар и Абаз. И секој ден живеам со страв што не ме напушта. Страв дека утре ќе ми кажат: „Мамо, не те гледам добро.“

Не постои нешто пострашно од тоа да го гледаш своето дете како губи светлина во очите. А јас го гледам тоа. Полека. Тивко. Без вресок. Само со се помалку јасност.

Во училиште, моите деца стануваат од столчето за да одат до таблата. Се доближуваат колку што можат. Се враќаат назад и се прават дека разбираат. Дека гледаат. Не сакаат да бидат различни. Не сакаат никој да ги жали. А јас дома ги гледам како ги стегаат очите од умор… и се кршам.

Кога ќе изгрее сонцето, тие не трчаат надвор како другите деца. Светлината им пречи. Се кријат. Замислете дете што се крие од светлина.

На родендените не бараат играчки. Не бараат телефони. Не бараат ништо што другите деца сакаат. Само велат: „Мамо, сакам да можам да гледам.“ И тогаш јас се вртам настрана за да не ги видат моите солзи.

Би ги дала своите очи без размислување. Би прифатила темнина за себе, само тие да имаат светлина. Но не можам. И тоа чувство… дека си мајка, а не можеш да го спасиш детето од темнина… тоа е болка што не се опишува.

Постои шанса. Постојат третмани што можат да го запрат ова. Но сумата е огромна за нас. И тешко е да го напишам ова. Тешко е да молам. Но уште потешко е да седам и да гледам како им згаснува светот.

Ве молам… ако можете, помогнете им. Помогнете им на Бахар и Абаз да ја задржат светлината.

Не барам луксуз. Не барам чуда. Само сакам моите деца да можат да ме гледаат уште многу години.