Помогнете на Марко

Плачам тивко, кога тој спие.

Плачам за неговото изгубено детство. Плачам за стравот што го живееме секој ден. А кога ќе се разбуди, ги бришам солзите и се преправам дека сум силна, затоа што мајка нема право да се скрши пред своето дете.

Најтешко ми е кога ќе го видам како ме гледа со надеж. Кога ќе ме праша дали ќе биде добро. Во тие моменти срцето ми се стега, а јас морам да кажам „ЌЕ БИДЕ“, иако не знам што не чека утре.

Јас сум мајка на Марко. Тој има само 13 години, а животот го натера прерано да порасне. Наместо да живее безгрижно детство, тој го живее меѓу болници, терапии и патишта што водат далеку од дома. Секој пат кога ќе помислам дека конечно ќе здивнеме, доаѓа нов удар и повторно нè враќа на почетокот.

Го гледав моето дете како минува низ операции и болка што не можам ни да ја опишам. Го гледав како лежи во болнички кревет и се обидува да биде храбар заради мене. Дете што ме теши мене, додека јас во себе се распаѓам и се прашувам со што го заслужив ова.

Верував дека најлошото е зад нас. Се надевав дека ќе дојдат денови во кои ќе живееме без страв. Но борбата не заврши. Повторно, во март, мораме да заминеме во Турција за да продолжи неговото лекување. Повторно истиот пат, истата неизвесност, истата болка.

Секој ден живеам со страв. Страв дека ќе го изгубам. Страв дека нема да можам да му помогнам. И најтешкото нешто за една мајка е да признае дека не може сама да го заштити своето дете.

Затоа денес ви се обраќам како мајка, не како некој што бара помош за кампања. Ве молам, помогнете му на Марко. Помогнете ни повторно да заминеме во март, да продолжи лекувањето што му е неопходно.

Секој денар значи надеж. Секое споделување значи уште една шанса. Секој човечки гест значи дека оваа мајка нема сама да ја носи најтешката борба во животот.

Ви благодарам на сите што сте со нас. Благодарам што не не оставате сами. Благодарам што му давате надеж на моето дете.