За насмевка на лицето на Оле

Почитувани хумани луѓе,
Јас сум мајката на Оливер. Со треперлива рака и срце полно со болка ви се обраќам со молба која ми е последна надеж.Моето дете, мојот Оливер, е 10-годишно момче – најмилото, најчистото суштество со најубавите очи на овој свет. Но тие очи премногу често се полни со тага, затоа што Оливер уште не зборува. Му е дијагностицирано аутизам и алалија.

Од четиригодишна возраст се бориме за неговиот глас – да ги слушнеме неговите зборови, да ми каже „мама“, да го видам насмеан наместо да плаче и крика. Секој ден е борба, секоја ноќ е немир.Ние како родители направивме се што можевме – безброј терапии, логопеди, дефектолози, лекови носени од разни земји, но и понатаму Оливер зборува само со погледот.

По години трагање, дознав за аудио-терапијата Томатис во Белгија. Таму мајки раскажуваат како нивните деца конечно почнале да изговараат зборови. За нас тоа би било чудо.Не постои поголема болка за една мајка од тоа да го гледа своето дете како страда, а да не може да му помогне. Да го прегрнеш, а да не чуеш „те сакам“. Да молчиме заедно со години, а душата да ми се распаѓа.Во оваа терапија ја гледаме последната светлина. Но после се, нашите финансии се целосно исцрпени. Затоа денес, со солзи во очите и надеж во срцето, ве молам вас – хумани луѓе:

                             🙏ПОМОГНЕТЕ НИ!🙏
Да се радувам и јас, како секоја мајка, на зборовите на моето дете. Да слушнам „мамо“ и да му видам насмевка.

Вашата подадена рака може да го спаси неговото детство и нашиот живот.🙏