За насмевка на лицето на Оле

Десет години чекам еден збор – „мамо“. Десет години го слушам тишината таму каде што треба да биде неговиот глас.

И нема потешка тишина од онаа што доаѓа од сопственото дете.

Јас сум мајката на Оливер. Моето десетгодишно момче, со најтоплите очи и најнежната душа.

Кога ме гледа, знам дека има толку многу да ми каже.

Го гледам во тие очи целиот свет – љубов, радост, страв, желба… но зборовите не излегуваат. Само тишина.

Оливер има аутизам и алалија. Од неговата четврта година трчаме по терапии, по логопеди, по доктори, по надеж. Секој ден вежби. Секој ден обиди. Секој ден „ајде уште еднаш, синко“. И секоја вечер кога ќе заспие, јас останувам будна и се прашувам дали некогаш ќе го слушнам како ме повикува.

Најмногу боли кога ќе ме прегрне силно, а не може да ми каже „те сакам“. Кога ќе заплаче, а не може да ми објасни зошто. Кога другите деца трчаат, зборуваат, се смеат гласно – а моето дете зборува само со поглед. А јас морам да бидам и мајка, и преведувач на неговата тишина, и негова сила.

Направивме сè што можевме. Безброј терапии. Лекови од различни земји. Потрошени заштеди. Продадени работи. Сè за еден збор. За еден единствен „мамо“. Но гласот сè уште го нема.

По години барање, дознавме за аудио-терапијата Томатис во Белгија. Таму родители раскажуваат како нивните деца проговориле. Како тишината конечно се скршила. За некого тоа можеби е само терапија. За мене тоа е последна светлина. Последна шанса да го слушнам гласот на моето дете.

Но финансиски сме исцрпени. Исцрпени од борбата, од патувањата, од надежите што доаѓаат и си одат. И тешко е една мајка да признае дека не може сама.

Затоа ви се обраќам со срце што трепери. Помогнете ни. Помогнете му на Оливер да добие шанса да проговори. Помогнете ми да го слушнам тој збор што го чекам десет години.

Вашата подадена рака за нас не е само донација. Тоа е можност едно дете конечно да го пушти својот глас во светот. Тоа е можност една мајка конечно да го слушне најубавиот збор на светот – „мамо“.