Подадете рака за Ванчо – секоја донација е надеж

НИКОЈ НЕ МЕ ПОДГОТВИ ЗА ОВА.

Никој не ми кажа дека мајчинството може да боли до степен да ти се кине грлото и да не можеш да дишеш.

Најмногу боли кога одиме во парк. Кога го гледам како сака да се спријатели, како им се насмевнува на другите деца, како им приоѓа со чиста, детска радост. А тие… се тргаат. Бегаат. Го гледаат чудно. И тогаш јас гледам како му се гаси светлината во очите. Како да не разбира зошто никој не му подава рака. Како да не разбира зошто е сам, а толку сака друштво.

Во тие моменти срцето ми се крши. Сакам да ВИКНАМ, да прашам ЗОШТО. Зошто моето дете? Зошто мора токму тој да ја носи оваа тежина? Што згрешив за животот да ми ја зададе оваа болка? Овие прашања ги живеам секоја ноќ, додека го гледам како спие и се молам утре да се разбуди без болка, без напади, без страв.

Кога одам по улица со моето дете, ги чувствувам погледите. Не гледаат дете. Гледаат нешто „поинаку“. А јас во себе ВРЕСКАМ: тој не е различен. Тој има исто срце, исти желби, исти соништа како и секое друго дете. Само неговиот пат е потежок, а животот кон него беше немилосрден.

Јас сум мајка. И секој пат кога ќе видам дека некој го одбива моето дете, срцето ми се распаѓа на парчиња. Не затоа што е болен, туку затоа што светот знае да биде суров. А мојот син не заслужува суровост. Тој заслужува љубов, пријателство, прегратка, шанса да биде прифатен.

Тој не е различен. Различна е судбината што му се падна. Судбина што не ја избра. Судбина што никој од нас не ја избира. Денес е моето дете, утре може да биде нечие друго. Никој не знае што носи утрешниот ден. И никој, ама баш никој, не е заштитен од животот.

Ве молам, кога ќе видите дете како моето – не го тргајте вашето дете настрана. Научете го да подаде рака. Затоа што една подадена рака може да значи свет за едно дете… и спас за една мајка.

Ве молам и за уште нешто. Како мајка што секој ден се бори за своето дете. Потребна ни е ваша помош. Постојат средства и третмани кои можат да му го олеснат животот на Ванчо, да му ги намалат болките и нападите, да му дадат шанса за помирни денови. Ние како семејство даваме сè што имаме, но оваа борба не можеме сами.

Ако можете – донирајте. Ако не можете – споделете.Секој денар, секоја поддршка, секоја добра мисла значи чекор поблиску до живот со помалку болка и повеќе надеж.

Од срце ви благодарам на сите што сте со нас. На сите што верувате во Ванчо, што го поддржувате и што го гледате како дете, а не како „различен“. Продолжете да бидете наша сила. Продолжете да му давате надеж.

Ова е мојот глас како мајка. И мојата последна надеж. 🙏