Две срца, една надеж глас за Благоја и Дамјан

Децата на Верица не можат да и кажат МАМО!!

Најтешко за една мајка не е да го слуша плачот на своите деца. Најтешко е да гледа како тие страдаат, а не можат да и кажат што ги боли. Јас сум Верица, мајка на шестгодишните близнаци Благоја и Дамјан. Секој ден гледам како моите деца се обидуваат да ни покажат што чувствуваат и што им е потребно, но нивните зборови не доаѓаат. Во тие моменти во мене се крши нешто што не можам да го опишам.Моите деца се уште не можат да не повикаат со „мамо“ и „тато“, да ни кажат дека се гладни, дека нешто ги боли или дека се исплашени. Секој ден се прашувам што ќе се случи со нив ако еден ден ние не бидеме покрај нив за да ги разбереме без зборови. Нивното детство минува во терапии, прегледи и постојана борба, а времето во кое можеме да им помогнеме да направат важен чекор напред не чека.

Благоја и Дамјан се родија на 31 декември 2019 година, во 32. недела од бременоста. Првите десет дена од својот живот ги поминаа во инкубатор. Наместо безгрижно да ги прегрнеме и да ги однесеме дома, јас и мојот сопруг Горан стоевме покрај нив и се молевме нивните мали тела да ја издржат првата голема битка.Кога почнаа да растат, забележавме дека нивниот развој не се одвива како кај другите деца. Следуваа години исполнети со лекарски прегледи, испитувања, различни мислења и терапии. Генетските анализи утврдија промени во два гена. 
Денес Благоја и Дамјан имаат сериозни тешкотии во говорот, комуникацијата и секојдневното самостојно функционирање. Не зборуваат функционално и не можат со зборови да ги изразат своите основни потреби. Поминуваат и низ тешки моменти на вознемиреност, а кај Благоја се појавуваат и епизоди во кои се повредува самиот себеси. Нема поболна глетка за една мајка од тоа да ги гледа своите деца како страдаат, а да не знае што се случува во нивниот мал свет.

Секој ден работиме со нив. Посетуваат логопед и дефектолог, а дома постојано ги повторуваме вежбите и се радуваме на секој, дури и најмал напредок. За некого тоа можеби е само поглед, гест или едноставна реакција. За нас е огромна победа и нова причина да не се откажеме.По долго барање дополнителна стручна помош, Благоја и Дамјан се прифатени за истражувачки протокол во NeuroCytonix во Монтереј, Мексико. Протоколот предвидува специјализирани сесии, снимања пред и по нивното спроведување, невролошки и когнитивни процени, електроенцефалограм и лабораториски испитувања.
Знаеме дека никој не може да ни вети чудо. Но, како родители, не можеме да престанеме да бараме стручна помош и можност за напредок на нашите деца. За да заминат и двајцата, потребни се средства за протоколот, патувањето, сместувањето и останатите неопходни трошоци. Овој товар е преголем за нашето семејство да го понесе само.

Мојата најголема желба не е невозможна. Сакам еден ден моите деца да можат да ни кажат што чувствуваат. Да побараат помош кога им е потребна. Да станат колку што е можно посамостојни. И барем еднаш да ги слушнеме зборовите што шест години ги чекаме:
Мамо, тато, ве сакаме.

Не бараме сожалување. Ве молиме за човечност, поддршка и шанса за нашите деца.Секоја донација, без разлика колку е мала, не приближува до оваа можност. Ако не сте во можност да донирате, ве молиме споделете ја нашата приказна. Едно споделување може да стигне до човекот што ќе ни помогне да го направиме следниот чекор.Од срце ви благодариме што застанавте покрај Благоја и Дамјан.Со благодарност и надеж.