Да помогнеме од срце за Стефан Ивановиќ

Понекогаш ноќе лежам и се прашувам како изгледа животот кога не те боли секој чекор.

Како е чувството да станеш од кревет без да размислуваш дали телото ќе те послуша.
Како е да имаш некого што ќе ти рече „тука сум“, а не само тишина околу тебе.

Јас сум Стефан Ивановиќ. Роден сум прерано, со само 1.200 грама. Уште од првиот здив животот ми покажа дека нема да биде лесен.

Додека другите деца учеа да трчаат, јас учев како да не паднам. Додека тие играа, јас бев по болници, по терапии, по операциони сали.

Целиот живот го поминав во борба со сопственото тело. Операции на тетиви, безброј рехабилитации, физикални терапии што болат до солзи. И секогаш истата надеж: „можеби овој пат ќе биде подобро“. А потоа годините поминуваа, а болката остануваше. Дури и се влошуваше.

Денес живеам сам. Моите родители веќе ги нема. И тоа е болка што не се гледа на телото, но го јаде срцето. Кога ќе се затвори вратата зад мене, останувам сам со болката, со заморот, со мислите. Кога ќе паднам – нема кој да ме крене. Кога ќе ми биде тешко – нема кому да кажам.

И знаете што е најстрашно? Не тоа што не можам да одам како другите. Туку тоа што понекогаш се чувствувам како да не постојам за светот.

Во 2023 година заминав на лекување во клиниката EmCell. Таму примив терапии со матични клетки. За првпат по многу години почувствував нешто што одамна го немав – олеснување. Спазмите попуштија. Телото малку се смири. Имав повеќе сила. Повеќе стабилност. За некого тоа се ситници. За мене тоа беше како да ми подадоа рака и ми рекоа: „Сè уште има шанса“.

Но оваа шанса не смее да застане. Терапијата мора да продолжи. Ако застане, сè што со мака го постигнав може да исчезне. Веќе уплатив 10.000 евра. Сè што имав. Но ми недостасуваат уште 8.000 евра. Пари што јас сам не можам да ги соберам.

И е понижувачки да молиш. Болно е. Но уште поболно е да знаеш дека си толку близу до подобар живот, а да немаш сила да направиш уште еден чекор.

Не барам чуда. Не барам сожалување. Барам можност. Можност да не се вратам назад. Можност да живеам без постојана болка. Можност еден ден да застанам поцврсто на нозе и да кажам дека не сум се борел залудно.

Ако можете – помогнете ми. Ако не со донација, со споделување. Ако ни тоа не можете – барем со збор. Затоа што секоја подадена рака за мене значи дека не сум сам во оваа борба.Целиот живот се борам сам. Само ве молам, не ме оставајте сам сега, кога сум најблиску до надежта.